8 filmów na 8. American Film Festival

Już po raz ósmy, na sześć październikowych dni do Wrocławia zjadą fani niezależnego kina amerykańskiego. Okazja jest niebagatelna – American Film Festival nigdy chyba nie miał mocniejszego, bardziej różnorodnego programu. Oczywiście znowu będzie o mniejszościach, trudnych relacjach rodzinnych i dorastaniu. Będzie też o nieudanych artystach i…tenisie. I to nawet podwójnie. Oto 8 must-see pozycji w tegorocznym repertuarze AFF.

American Docs: Praca

Zapowiadający się na przejmujące kino dokument o ludziach, którzy dwa razy w roku z własnej woli zastanawiają dać się zamknąć w więzieniu Folsom, gdzie spotykają się z prawdziwymi więźniami, a poprzez te spotkania poznają życie za kratami albo próbują wejść głębiej w siebie, poznać swoje ograniczenia i słabości. Ciekawe spojrzenie na swego rodzaju eksperyment socjologiczny.

8

Highlights 1: The Florida Project

Wygląda to na jeden z tych kolorowych, amerykańskich filmów niezależnych, które poza kolorami niosą za sobą jednak przy okazji mocniejsze przesłanie i dotykają prawdziwych problemów. W tym wypadku problemów dorastających maluczkich, którzy dopiero zaczynają poznawać otaczający nas świat. Rola Willema Dafoe to ponoć wielki plus tego filmu. Przekonamy się niebawem.

10

Highlights 2: Wojna płci

Jeden z dwóch, obok Borg vs. McEnroe, filmów, które w tym roku rozprawiają się z jedną z najciekawszych i najbardziej popularnych dyscyplin sportowych świata. W filmie autorów genialnej Małej Miss dostajemy historię słynnego pojedynku The Battle of Sexes, w którym zmierzyli się ówczesna liderka kobiecego tenisa Billie Jean King oraz dawny mistrz Bobby Riggs. Mecz obejrzało 50 milionów Amerykanów, co jest jednym z najbardziej imponujących wyników jakiegokolwiek programu w historii telewizji w USA. Emma Stone ponoć bryluje.

_Z3A3179.CR2

Konkurs Ale Kino+: Landline

Gillian Robespierre to już weteranka AFF – jej poprzedni film Obvious Child wygrał nagrodę Spectrum 3 lata temu. Trochę przyszło nam czekać na jej nowy film, ale z tego co piszą amerykańscy krytycy, było warto. Nietypowa rodzina, trudne relacje, John TurturroEdie Falco – musi być dobrze!

Retrospektywa Rosanna Arquette: Po godzinach

Jeden z najmniej znanych filmów Martina Scorsese, jeden z tych niesłusznie zapomnianych. Bodaj jedyna w karierze mistrza komedia. Trudno było znaleźć lepszy film, żeby przypomnieć Rosannę Arquette.

Special Screening Connections 1: Call Me by Your Name

Rewelacja festiwalu w Sundance, genialne recenzje w Berlinie, niemal jednogłośnie określany jednym z najlepszych filmów roku – czy to może rozczarować? Mówi się o tym filmie Moonlight 2.0 – czekam, szczególnie, że reżyserem jest genialny Luca Guadagnino, czyli człowiek odpowiedzialny za Jestem miłościąNienasyconych.

5 (1)

Special Screening Connections 2: Zabicie świętego jelenia

I kolejny europejski twórca na AFF – Yorgos Lanthimos nie był dla mnie łatwym twórcą do zaakceptowania. Jednak po KleLobsterze nie wyobrażam sobie możliwości opuszczenia kolejnych jego filmów. Ten wygląda wyjątkowo smakowicie, nie tylko ze względu na obsadę, ale też z powodu historii, która zapowiada makabryczny (pozytywnie) horror. Czekam!

Spectrum: Nowicjat

Faworyt konkursu? Nie wiem, ale na pewno najbardziej znany film Spectrum, z zapowiadaną na Oscary rolą Melissy Leo, która przywdziewa kostium Matki Przełożonej, żeby „terroryzować” zakonnice pragnące reformy Kościoła czasów okołosoborowych. Może być dobrze, byleby było lepiej niż przy okazji Wątpliwości.

1

Jeden film odradzam szczerze – mother! Darrena Aronofsky’ego. W normalnych okolicznościach powiedziałbym: Idźcie i sami zobaczcie. W tym momencie powiem: Zabraniam!

Niemniej widzimy się w Kinie Nowe Horyzonty!

READ MORE


10 najlepszych filmów 17. edycji T-Mobile Nowe Horyzonty

Trochę to trwało, tegoroczna edycja wymęczyła mnie jak żadna inna. Cieszę się jednak, że obejrzałem kilkanaście świetnych filmów, z których niełatwo było ułożyć jedynie dziesiątkę najlepszych. Dwa z nich okazały się prawdziwie wybitne, a co najmniej trzy stały się dla mnie inspiracją na przyszłość. Z tego moje serce raduje się jeszcze mocniej, bo właśnie od tego jest ten festiwal – od poszerzania horyzontów kina, pokazywania nowych stron kina, których bez niego bym nie poznał i nigdy bym nie mógł pokochać.

1. NIEMIŁOŚĆ

Jeden z najwybitniejszych filmów europejskich ostatnich lat i jeden z najlepszych filmów, które kiedykolwiek pojawiły się we Wrocławiu na festiwalu. Andriej Zwiagincew robi jeszcze mocniejszych krok w przód po świetnym Lewiatanie, kręcąc niezwykle przeszywający film o intymności relacji międzyludzkich, z których mimochodem wyłania się bardzo celnie nakreślony obraz Rosji, a może i nawet całej Europy. Szkoda, że ten film nie dostał Złotej Palmy na Festiwalu Filmowym w Cannes. Wybitne aktorstwo.

Samotnie na plazy pod wieczor (On the Beach at Night Alone) (7)
2. SAMOTNIE NA PLAŻY POD WIECZÓR

Największe odkrycie tegorocznego festiwalu – film barda koreańskiego kina Honga Sang-soo, który niektórzy nazwą szczerą prawdą o życiu, a ja będę się zastanawiał czy to przypadkiem nie bardzo przyjemna, ale jednak kreacja. Tak czy owak mamy do czynienia z małym wielkim kinem traktującym o jedzeniu, piciu i innych ludzkich słabościach. Dialogi to absolutne złoto!

Twoj Vincent (Loving Vincent) (5)

3. TWÓJ VINCENT

Wizualna strona tego filmu to arcydzieło. Jak wskazywałem w swojej recenzji, można było się mocno obawiać strony fabularnej. Jednak para reżyserska, wspomożona mocno przez świetnego polskiego poetę i prozaika Jacka Dehnela skorzystała z wypróbowanej konwencji kina noir i wygrała na tym. Ten film zachwyca obrazami, hipnotyzuje muzyką i rozczula wspaniałą, prostą historią. Brawo.

A Ghost Story (1)
4. A GHOST STORY

David Lowery to chyba jeden z największych oryginałów w amerykańskim kinie niezależnym. Najpierw kręci skromny dramacik z Rooney Marą i Casey Affleckiem, żeby potem przeskoczyć do wielkiej wytwórni i opowiedzieć historię znanej z kreskówki Pete’s Dragon. W tym filmie wraca do korzeni – opowieść zaserwowana tutaj, która spoczęła ponownie na barkach duetu Mara/Affleck jest piękna, trudna i wzruszająca. Gdyby Terrence Malick chciał się zmierzyć z tematem umierania, a przy okazji napisałby scenariusz, to mógłby się pod tym filmem podpisać.

toivontuollapuolen1_photo_by_malla_hukkanen_sputnik_oy-the-other-side-of-hope
5. PO TAMTEJ STRONIE 

Teatralne kino Aki Kaurismakiego zaczyna powoli wyglądać jak moje kino. Ten film dowodzi tego niezbicie, choć powtarzanie motywów z Człowieka Hawru jest aż nazbyt widoczne. Mnie to nie przeszkadzało, bo w wizji uchodźstwa i starości przedstawionej przez Fina, jest niezwykle dużo prawdy, połączonej jeszcze z wdziękiem głównych postaci i niewymuszonym humorem. Nie jedzmy sushi w Finlandii.

in_the_fade_2_h_2017
6. W UŁAMKU SEKUNDY

Rasowy thriller na Nowych Horyzontach to rzadkość. A właśnie za taki gatunek zabrał się twórca Głową w mur Fatih Akin. Wyszło mu – film trzyma w napięciu, szczególnie w pierwszym i trzecim rozdziale. Doskonale się ogląda walkę Diane Kruger o prawdę i sprawiedliwość. Sama aktorka, którą za swoją rolę dostała nagrodę w Cannes, absolutnie rządzi ekranem i może powoli się szykować do wygłoszenia oscarowego speecha.

Dzikie roze (Wild Roses) (3)
7. DZIKIE RÓŻE

Polskie kino na festiwalu jest zwykle niedoreprezentowane. Dobrze, że zdarzają się jednak takie produkcje jak ten wyśmienicie nakręcony dramat Anny Jadowskiej, który aż za bardzo przypomina chwilami Niemiłość. Jeśli szukacie powodów dlaczego Marta Nieradkiewicz jest aktualnie najlepszą polską aktorką młodego pokolenia, to ten film dostarcza ich co niemiara.

Photon (6)
8. PHOTON

Zwycięzca nagrody publiczności równa się wykład z biologii ze świetnie pomyślanymi wstawkami fabularnymi. Po tym filmie pomyślałem sobie, że gdyby Andrzej Chyra był narratorem mojego życia, to nawet nudne dni byłyby ciekawe. Tak dobrze się bawiłem li tylko słuchając jego głosu.

The Beguiled
9. NA POKUSZENIE 

Najlepszy film Sofii Coppoli od czasu Między słowami – niemal kompletna, doskonale doprawiona mieszanka kobiecej melodramy na granicy Harlequina z bardzo czarno komedią i finałem, który rozkłada na łopatki. Zdjęcia Phillipe’a Le Sourda NIESAMOWITE! Aktorstwo Kidman, Farrela i innych także cudowne, idealne pasujące do konwencji. Zasłużona nagroda za reżyserię w Cannes.

Piekny kraj (Gods Own Country) (2)
10. PIĘKNY KRAJ

Nie ten film miał być najmocniejszą propozycją LGBT w ramach festiwalu, ale okazało się, że z takiej małej produkcji może wyjść całkiem wielki obraz. Skromne to kino, pełne gatunkowych schematów, ale ogranych po mistrzowsku. Nie przeszkadzało mi to, że większość motywów widziałem z setce filmu o takiej tematyce – bohaterowie mieli w sobie tyle uroku, a historia rozerwała mi na tyle serce, że nie mogłem się oprzeć.

Kilka filmów, m.in. zwycięzca Złotej Palmy The Square czy fantastyczna Fantastyczna dziewczyna, do TOP 10 mi się nie zmieściły. To chyba znak, że 17. edycja Nowych Horyzontów była całkiem dobra. Czy lepsza od poprzedniej? Na pewno nie, ale już od tej dwa lata temu…

READ MORE


Najlepsze filmy otwarcia T-Mobile Nowe Horyzonty

Już dziś otwarcie 17. edycji T-Mobile Nowe Horyzonty. W ciągu 16 edycji ponad 20 filmów było wyświetlanych w ramach rozpoczęcia festiwalu. Zapomnijmy o takich pomyłkach jak Zimowy sen czy Zupełnie Nowy Testament i spójrzmy na najlepsze otwarcia festiwalu Romana Gutka. Trochę ich było!

9. Boski Paolo Sorrentino

Najtrudniejszy wybór – film, który na pierwszym seansie odpycha tematyką, brakiem zrozumienia. Przyciąga zaś stylem, który jest absolutnie niepowtarzalny. Oglądając historię Giulio Andreottiego w każdym ujęciu widać podpis reżysera Paolo Sorrentino. Wielka rola Toniego Servillo.

8. Życie Adeli Abdellatife’a Kechiche’a

Często zwycięzcy Złotej Palmy otwierali wrocławskie święto kina – ten okazał się jednym z najmocniejszych przedstawicieli canneńskiego festiwalu, a przy okazji jednym z najbardziej wymagających filmów w historii TNH. Kechiche pokazał, że melodrama w dobrym wykonaniu może być w istocie boska.

neon-demon_1

7. Neon Demon Nicolasa Windinga Refna

Podzielił publiczność i nie dziwota – historia, którą serwuje Refn jest chwilami tak wielką szarża, że nie sposób jej brać na poważnie. Jednak Duńczyk jest stylistą nie z tej Ziemi. Co ciekawe okazał się też ironistą, który powiedział ludziom, żeby nie traktowali jego filmu na serio, trollował do ostatniej chwili. Bawiłem się setnie.

6. Amy Asifa Kapadii

Jeden z najlepszych dokumentów ostatnich lat, przy okazji jeden z niewielu nowohoryzontowych filmów, którego droga zakończyła się na w pełni zasłużonym Oscarze. Nie dałoby się bardziej prawdziwie opowiedzieć losów tej szarganej emocjami artystki.

5. Volver Pedro Almodovara

Ostatni w pełni udany film Pedro, z genialną rolą Penelope Cruz i jeszcze lepszą drugoplanową Carmen Maury. Szkoda, że zeszłoroczna Julieta to tylko przyjemny film z gatunku „I don’t care”. I used to care about Perdo! Czy wielki mistrz hiszpańskiej melodramy powróci jeszcze z filmem na miarę jego możliwości?

516899_2.1

4. Dzikie historie Damiana Szifrona

Nigdy tak szalony film nie otwierał tego festiwalu. Strukturalnie stworzony pod Nowe Horyzonty (etiudy), tematycznie odległy od Wrocławia jak Australia od Europy. A jednak ten komediowy wybuch bomby spodobał się wrocławskiej publiczności, która oglądała film przy pełnej frekwencji. Ach ten bombiarz

3. 4 miesiące 3 tygodnie 2 dni Cristiana Mungiu

Jeden z tych filmów, o których się nie zapomina – mistrzowski, nagrodzony w Cannes Złotą Palmą obraz Rumunii czasów komunistycznych, w których aborcja czyniła z ludzi zwierzęta. Nieprawdopodobnie brutalne, trudne do zaakceptowania sekwencje przeplatane cynicznie sielankowymi scenami rodzinnymi. Mungiu u szczytu swojej reżyserskiej klasy.

A-Separation-600-1600x900-c-default

2. Rozstanie Asghara Fahradiego

Jak Mungiu był u szczytu w 4 miesiącach, tak Asghar Fahradi był u szczytu w Rozstaniu, filmie który jak bardzo odległy kulturowo, rezonował emocjonalnie we mnie przez dobrych kilka tygodni. Reżyserskim majstersztyk, okraszony dwiema fenomenalnymi rolami głównymi.

1. Miłość Michaela Haneke

Jeden z najlepszych filmów jakie widziałem – po wyjściu z kina nogi się pode mną ugięły, ręce mi się trzęsły, a głos łamał. Haneke zmasakrował mnie tą niezwykłą historią miłości ludzi, którzy jako jedyni wiedzą najlepiej kiedy mogą się ze sobą pożegnać. Przepiękny, niesamowity film podkreślony dwiema wspaniałymi rolami francuskich weteranów kina.

Czy Podwójny kochanek wepchnie się gdzieś pomiędzy te filmy, a może wyskoczy na czoło peletonu? Zobaczymy.

READ MORE


10 najlepszych ról aktorskich w filmach Christophera Nolana

Wszyscy fani twórczości Christophera Nolana kojarzą go z wielkimi widowiskami, które oparte są na jego reżyserskiej sprawności, wielkiej wyobraźni wizualnej oraz nierzadko wsparciu intelektualnym brata Jonathana. Podobnie kiedyś myślało się o Spielbergu, który nawet przez najbardziej zagorzałych fanów nie był uważany za reżysera aktorów. Nolana uważa się za mistrza, który z chirurgiczną precyzją buduje swoje filmy, ale jednak ich największej siły nie czerpie z aktorskich kreacji. Tymczasem zaskakująco dużo w jego filmach jest ról co najmniej znakomitych, żeby nie powiedzieć, że w niektórych przypadkach oscarowych, choć tak naprawdę jedna jedyna doczekała się wyróżnienia ze strony Akademii Filmowej.

Special mention: wszystkie role Christiana Bale’a

10. Guy PearceMemento

Film, który pozwolił Nolanowi pojawić się na dobre na mapie filmowego świata, oparty jest na trzech elementach: genialnym pomyśle scenariuszowym, wszechogarniającym napięciu i właśnie kreacji Guya Pearce’a. Jeśli ktoś mnie zna, to wie, że aktor ten nie należy do moich ulubieńców, ale tutaj jego rola jest kluczowa w rozwoju tej pełnej zwrotów i zaskoczeń fabuły. Tak zmęczonego Pearce’a widzieliśmy wielokrotnie, tak przy tym charyzmatycznego chyba tylko w Tajemnicach Los Angeles.

(Pictured) David Bowie

9. David BowiePrestiż

Jeśli ktoś rozpozna od razu Bowiego w roli Nikola Tesli, to należałoby mu postawić butelkę dobrego alkoholu. Niesamowita charakteryzacja to jednak połowa sukcesu jeśli chodzi o kreację wielkiego muzyka w Prestiżu, który uważam za najlepszy obraz w reżyserii Nolana. Tesla ma przecież kluczowy wpływ na rozwiązanie fabuły tego filmu. Bowie pokazał, że potrafi z niezwykłą sprawnością uspokoić swoją sceniczną osobowość, tworząc dzięki temu jedną z najlepszych ról w swojej filmowej karierze.

8. Leonardo DiCaprioIncepcja

To był świetny rok dla Leonardo DiCaprio – po raz kolejny stanął na planie filmu Martina Scorsese (w tym wypadku Wyspy tajemnic) i poznał się z Nolanem, który zaoferował mu rolę trudną, bo kompletnie pozbawioną efektowności. Jednak jak się okazało DiCaprio i w takiej roli jest w stanie odnaleźć się świetnie – samą charyzmą potrafił przyciągnąć do postaci Cobba, który okazał się niezwykle skomplikowanym wewnętrznie bohaterem z trudną przeszłością. Subtelność tej kreacji powala.

TOM HARDY as Bane in Warner Bros. PicturesÕ and Legendary PicturesÕ action thriller ÒTHE DARK KNIGHT RISES,Ó a Warner Bros. Pictures release. TM and © DC Comics

7. Tom HardyMroczny rycerz powstaje

Ja wiem, że Hardy ma w tym filmie maskę, która przetwarza mu cały czas głos. Jednak nie głosem w tej roli bryluje Brytyjczyk, a fizycznością Bane’a, która jest momentami tak intensywna, że przeraża. Hardy nie jest najmocniejszym negatywnym bohaterem serii o Mrocznym Rycerzu, ale na pewno w tym epickim zamknięciu serii sprawdził się genialnie i…niejako zaszufladkował się jako aktor, który coraz częściej grywa z maską na twarzy. Oczywiście to ostatnie można potraktować pół żartem, pół serio.

6. Al PacinoBezsenność

Poza świetnym Kupcem weneckim, rola w Bezsenności to na pewno największe aktorskie osiągnięcie Pacino w latach 2000nych. Ten film potwierdził, że wielki Al ma jeszcze w sobie tę magię, którą roztaczał w filmach lat 70., 80. i 90. Szkoda, że ten doskonały remake nie okazał się większym sukcesem, bo można byłoby jego kreację pewnie zapisać do wąskiego grona najwybitniejszych ról Alfredo Jamesa Pacino. Patrząc na oficera Dormera nigdy bardziej nie cieszyłem się z mojej umiejętności łatwego zasypiania.

(Pictured) Hugh Jackman

5. Hugh JackmanPrestiż

A co z Christianem Bale’em? Pewnie pomyślicie, że jestem szalony myśląc o roli Jackmana jako o tej lepszej. Tak się jednak złożyło, że Bale przyzwyczaił nas po prostu do swojej aktorskiej siły. Dla Jackmana tak radykalne odejście od postaci Wolverine’a, tak wielka transformacja w stronę pozbawionego większych umiejętności (czyżby?) oszusta musiało być dużym aktorskim wyzwaniem. Do dziś postać Roberta Angiera pozostaje jednym z jego największych aktorskich dokonań.

Hathaway-Catwoman_The-Dark-Knight-Rises

4. Anne HathawayMroczny rycerz powstaje

W tym samym roku, w którym Anne dostała Oscara za Nędzników, wyszła finałowa część serii o Mrocznym rycerzu. Aktorka znana dotychczas bardziej jako następczyni tronu Genovii, wzięła na warsztat jedną z ikonicznych postaci kina komiksowego. W końcu w burtonowskim Powrocie Batmana zagrała ją genialnie Michelle Pfeiffer. Szczęśliwie Hathaway nie wzorowała się na tamtej kreacji i tym wygrała, bo uczyniła z Seliny Kyle swoją bohaterkę – seksowną, tajemniczą, która ma w sercu bardzo dużo ludzkich uczuć. To za tę rolę powinna była dostać Oscara!

Jim-Gordon-the-dark-knight-8602287-1450-967

3. Gary Oldman – Batman: Początek, Mroczny rycerz, Mroczny rycerz powstaje

Jak po raz pierwszy usłyszeliśmy o tym, że Oldman ma zagrać komisarza Jima Gordona, to wielu z nas zaczęło się zastanawiać co to za wybór. Wielki aktor, ale jednak grający głównie negatywne postaci, ma być pomocnikiem Batmana, jego jedynym wsparciem w Gotham? Okazało się, że Nolan miał nosa, a Oldman w szczególności w Mrocznym rycerzu odpłacił mu się kreacją, która byłaby wychwalana w tym filmie najbardziej, gdyby nie pan pod numerem 1…

2. Matthew McConaugheyInterstellar

Najbardziej problematyczny fabularnie film Nolana, obraz który za pierwszym razem mi się kompletnie nie przegryzł, z którego godzinnym otwarciem mam właściwie do dzisiaj problemy, potrzebował mocnej roli pierwszoplanowej, żeby jednak w ostatecznym rozrachunku zadziałać. I taką właśnie przestawił Matthew, który w tamtym okresie przeżywał najlepszy okres w swojej karierze. Rola w Interstellar to najbardziej emocjonalny popis aktorski ze wszystkich filmów Nolana.

1. Heath LedgerMroczny rycerz

Bezapelacyjnie najlepsza kreacja aktorska ze wszystkich filmów Nolana, jeśli nie w ogóle jedna z najbardziej imponujących transformacji aktorskich w światowym kinie. Ledger niestety nie doczekał wszystkich pochwał i nagród, które na niego za rolę Jokera spłynęły. Jack Nicholson może się schować. Spójrzcie sami:

READ MORE